The Thing About Me

The thing about me is: ik was nooit kwijt – ik was gewoon klaar met de versie die iedereen zo graag wilde zien.

Er was een tijd dat ik dacht dat ik alles goed deed.
Mijn agenda vol afspraken, mijn telefoon altijd binnen handbereik, mijn gezicht in een eeuwige glimlach die ik op commando kon aanschakelen.
Ik was de type vrouw waar iedereen op kon bouwen. Degen die het wel even regelt.
De was van een ander? Ik deed ‘m erbij.
Een appje om “even snel te sparren”? Ik was beschikbaar.
Het project op werk dat eigenlijk niet in mijn agenda paste? Ik schoof mijn eigen plannen opzij.
Mijn grenzen? Die bestonden niet.
ik gaf. En gaf. En gaf.

En ergens tussen alle afspraken, ergens onderweg.. raakte ik mijzelf kwijt.
Tenminste, dat dacht ik.

Maar de waarheid?
Ik was niet kwijt.
Ik was verborgen onder lagen van verwachtingen.
Laag op laag, opgebouwd uit wat ik dacht dat nodig was om “goed genoeg” te zijn.

De spiegel die me brak

Ik stond in de badkamer op een druilige maandagochtend, mijn make-up in een paar snelle bewegingen aan te brengen. De spiegel keek terug met een gezicht dat ik kende, maar niet herkende.
Mijn huid voelde grauw, mijn ogen dof.
Het was alsof ik naar een foto keek die te vaak was gefilterd – de kern was compleet onherkenbaar geworden.

En toen gebeurde het.
Het was geen dramatische film-moment met tranen en violen.
Het was stiller. Harder.
Ik keek mezelf aan en dacht: Wie ben jij?
Niet op een filosofische manier, maar op de meest pijnlijke, confronterende manier die er is.. walging.
Ik realiseerde me: dit is niet wie ik ben. Dit is een aangepaste versie, ontworpen om in andermans verhaal te passen.

Ik was niet kwijt. Ik was verstopt onder lagen verwachtingen

En dat was het breekpunt..

Masker af, waarheid aan

Dat moment werd het begin van mijn ontmaskering.
Ik begon mezelf vragen te stellen die ik te lang had vermeden.
Waarom draag ik wat ik draag? Omdat ik het wil, of omdat het veilig is?
Waarom zeg ik ja tegen afspraken waar ik eigenlijk geen zin in heb?
Waarom lach ik, terwijl ik me leeg voel?

De antwoorden deden pijn.
Want eerlijk? Het was makkelijker geweest om te doen alsof ik niets doorhad.
Maar ik wist: als ik nu niet verander, blijf ik voor altijd een figurant in mijn eigen leven.

Dus ik maakte een keuze.
Geen zachte, geleidelijke transitie.
Maar een harde, alles-op-scherp keuze.
Ik zou stoppen met de versie van mezelf die ik had gecreëerd voor anderen.
Ik ging terug naar het origineel.

De echte ik is gevaarlijker

De echte ik?
Ze is direct. Ze heeft een mening, en vaak ook een hele duidelijke.
Ze zegt “nee” zonder excuses, en “ja” alleen als ze het meent.
Ze houdt van high heels én sneakers. Van volle zalen en stilte.
Ze kiest haar gezelschap zorgvuldig, en haar energie is niet voor iedereen beschikbaar.

En weet je wat het gevaarlijkste is aan een vrouw die teruggaat naar haar kern?
Ze is niet meer te manipuleren.
Ze zoekt geen goedkeuring.
Ze heeft niets te verliezen behalve de kettingen die ze zelf ooit omdeed.

Liever frictie met de wereld, dan nog een teleurstelling in mezelf

Wat ik leerde (en jij niet mag negeren)

1. Je hebt geen perfecte timing nodig.
   Er komt geen magisch moment waarop de kinderen groter zijn, je meer geld hebt, of je je eindelijk “klaar” voelt.
   Het enige wat je nodig hebt, is vandaag beslissen dat je het waard bent.
   
2. Je hebt geen toestemming nodig.
   Niet van je partner, niet van je ouders, niet van je vrienden.
   Jij bent de enige die zichzelf groen licht hoeft te geven.
   
3. Het masker afzetten is bevrijdend, niet beangstigend.
   Alles wat je verliest in dat proces, was nooit van jou.
   Wat blijft, is het enige dat echt is.

De standaard is veranderd

Vandaag leef ik niet meer op de automatische piloot.
Ik werk minder op basis van wat “hoort” en meer op basis van wat klopt voor mij.
Ik draag outfits waarin ik me een miljoen waard voel – of dat nu een zwart maatpak is of een bordeaux jurk die mijn schouders blootlegt.
Ik laat mensen dichtbij die mijn vuur aanwakkeren, niet doven

En ja, ik trek vrouwen mee die óók willen kiezen voor de versie van zichzelf die ze ooit verstopt hebben.
Vrouwen die het zat zijn om de brave, veilige versie te spelen.
Vrouwen die voelen dat er iets onder hun huid kriebelt – een herinnering aan wie ze ooit waren, voordat de wereld hen begon te kneden

The thing about me is..

The thing about me is.. ik speel niet langer een rol.
Ik ben geen actrice in een script dat iemand anders heeft geschreven.
Ik schrijf mijn eigen verhaal, met inkt die niet uit te wissen is.

En geloof me: de vrouw die ik nu ben is veel gevaarlijker dan de versie die iedereen zo comfortabel vond.
Niet omdat ze hard is.
Maar omdat ze eindelijk vrij is.

En jij?
Misschien ben jij klaar om hetzelfde te doen.
Misschien lees je dit en voel je het trekken in je buik, dat kleine stemmetje dat fluistert: Dit ben ik ook.
Als dat zo is, dan weet je dat dit je teken is.

Want de waarheid?
Je bent niet kwijt.
Je bent gewoon klaar met de versie die iedereen zo graag wilt zien.

Mijn vrijheid is gevaarlijker dan welke perfectie dan ook.

Unapologetically,
Nikki