Van buiten klopt het plaatje.
Je hebt een fantastische carrière. Een gezin. Een huis. Vakanties. Een sociaal leven. Een agenda die getuigt van succes en belangrijkheid.
En toch.. lig jij ’s nachts wakker met die ene vraag die je niet meer kunt wegdrukken:
“Is dit het nu?”
De feiten zijn confronterend
Onderzoek bevestigd wat ik dagelijks bij mijn coachee’s zie: vrouwen tussen 35 en 44 jaar ervaren vaker gevoelens van leegte, ontevredenheid en twijfel. Psychologen noemen dit de U-curve van geluk: ons geluksgevoel daalt juist in deze levensfase naar een dieptepunt, om pas later weer op te krabbelen, als je stappen durft te zetten.
Met andere woorden: als jij nu denkt dat er iets mis met je is – think again. Dit is de fase waarin het schuurt. Waarin alles op papier klopt, maar jij jezelf bent kwijtgeraakt in de rollen die je speelt.
Ik coach vrouwen die alles hebben – behalve zichzelf.
Sophie (39)
Sophie is geen uitzondering.
Ze is 39, leidinggevende, goed salaris, een gezin waar ze van houdt. Het perfecte (Instagram)plaatje.
En toch zat ze tegenover me en zei: “Nikki, ik heb alles. Maar ik voel niks. Ik weet niet meer wie ik ben. Ik wil weer leven, in plaats van alleen maar alles regelen.”
Herken je dat? Die leegte terwijl je de buitenwereld voedt met glimlachen en prestaties?
Dat is geen zwakte. Dat is je wake-up call.
De illusie van ‘ik red me wel’
Succesvolle vrouwen zijn meesters in het overleven. We beuken door. We houden alle ballen in de lucht. We zeggen tegen iedereen – inclusief onszelf – “Het gaat goed, ik red me wel.”
We zijn gewend om sterk te zijn. Onbreekbaar. Onaantastbaar. Maar achter die façade schuilt iets anders: uitputting, een uitpuilende agenda en geen enkel moment voor jezelf.
Je kunt niet eeuwig je gevoel wegduwen. Je kunt niet blijven geven, geven, geven,, en ondertussen vergeten dat jij zelf ook bestaat.
Er komt een dag dat je muren scheuren. Dat je alles nog steeds ‘op orde” hebt – je carrière, je gezin, je cv – maar dat jij zelf nergens meer te vinden bent. Alles klopt. Behalve jij.
Je hoeft niet nog sterker te worden. Je moet eindelijk eerlijk worden.
Het moment dat je niet meer kunt
Je herkent dit vast: je ligt ’s avonds in bed en je bent te moe om te slapen. Je hoofd blijft malen. Je voelt je leeg, maar de wereld denkt dat je het allemaal onder controle hebt.
Overdag lach je, maakt je lijstjes af, stuur je mails, zorg je voor je gezin. Maar diep vanbinnen weet je: dit is niet meer wie ik ben. Dit is overleven, geen leven.
En dat is het moment waarop veel vrouwen mij vinden. Niet omdat ze “opgeeftypes” zijn, ze zijn juist krachtpatsers. Maar omdat ze al té lang hebben volgehouden.
Waarom ik anders coach
Er zijn genoeg coaches die je vertellen dat je dankbaar moet zijn. Die zeggen dat je gewoon wat vaker moet ontspannen, een dagje wellness, een gratitude journal, gezonder eten en meer water drinken.
Maar dat zijn pleisters. En jij bloedt vanbinnen.
Dat is waarom ik het anders doe.
Ik ben niet de coach die je hand vasthoudt en zegt dat alles vanzelf goedkomt. Ik ben de coach die jou wakker schudt. Die jouw bullshit doorprikt. Die jou dwingt om eerlijk te kijken naar de vrouw die je bent kwijtgeraakt.
Ik hou je geen sprookje voor waarbij je “nog lang en gelukkig leeft” Ik leer je om je eigen verhaal dat je leven is te herschrijven in je eigen genre.
Ik leer je:
- Wie jij echt bent – los van de rollen die je speelt, de verplichtingen die je draagt en de verwachtingen die je probeert waar te maken
- Hoe je jezelf liefhebt – ook de stukken die je jarenlang hebt afgewezen, omdat ze “te veel” of “niet goed genoeg” waren.
- Hoe je de brug slaat naar de vrouw die je diep van binnen al bent – zichtbaar, krachtig, unapologetically you.
Ik ben niet de coach die je hand vasthoudt terwijl je klein blijft.
Ik ben de coach die je meesleurt naar groot
De vrouw die terugkomt
Veel vrouwen denken dar ze zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Maar dat is niet waar. De vrouw die je zoekt, zit altijd gewoon in jou.
Zij is degene die je ooit was, voordat je jezelf wegcijferde.
Zij is degene die je werd, voordat je jezelf in hokjes stopte.
Zij is degene die altijd al heeft gewacht, diep vanbinnen.
De vrouw die niet langer denkt: “Is dit het nu?”
Maar krachtig zegt: “Dit bén ik. En dit is mijn leven.”
De vrouw die een ruimte binnenloopt en meteen gehoord wordt.
De vrouw die grenzen stelt zonder schuldgevoel
De vrouw die zichzelf eindelijk terugziet in de spiegel – en glimlacht.
En nu jij
Dus, herken jij jezelf in dit verhaal?
Die leegte. Die twijfel. Dat stilte gevoel dat niemand ziet, maar jou elke dag achtervolgt?
Weet dan dit: er is niets mis met je. Je bent alleen klaar met elke dag weer dezelfde rollen te spelen.
Dit is je wake-up call om jezelf terug te eisen. Om te stoppen met overleven en eindelijk te beginnen met léven.
Je hoeft niet te wachten tot de U-curve op magische wijze vanzelf weer stijgt. Je hoeft niet te hopen dat het ooit beter wordt. Jij kunt dit nu veranderen.
De enige vraag is: heb je de ballen om voor jezelf te kiezen?
Unapologetically,
Nikki