Ik riep het vaak: “Ik ben mezelf kwijt.”
Maar eerlijk? Ik was niet kwijt.
Ik was er nog steeds – alleen opgesloten in een versie die totaal niet bij me paste.
Onzekerheid, drukte en een behoorlijke vorm van perfectionisme.. ze hadden me langzaam in een rol geduwd.
De goede moeder. De leuke partner. De werkende- huisvrouw die het allemaal wel regelde. Ik trok die rol aan alsof het mijn identiteit was.
Elke ochtend hetzelfde toneelstuk.
Weer die zwarte broek. Weer die veilige blouse.
Weer die spiegel die me een vrouw liet zien die iedereen tevreden hield.
Behalve mezelf.
De frustratie begon te groeien. Het gevoel van “is dit het nu?” begon steeds meer te knagen.
Tot het zo hoog zat dat ik uiteindelijk begon te walgen van mezelf.
En precies daar viel het kwartje.
Ik was helemaal niet kwijt. Ik was nooit kwijt.
Ik was alleen klaar.
Klaar met de versie die iedereen van me wilde zien.
De spiegel liegt nooit.
Hij liet me elke ochtend hetzelfde zien: een vrouw die prima was, veilig, keurig, pleasend zelfs.
Een vrouw die het eigenlijk goed voor elkaar had en geen reden tot klagen.
Het was alleen niet de vrouw die ik diep vanbinnen voelde.
Ik kom uit de modewereld. Ik weet hoe stof valt, hoe kleuren spreken, hoe een look je presence kan maken of breken.
Mode was altijd mijn taal. En juist daarom voelde ik ook walging. Ik wist dat kleding nooit zomaar stof is. Kleding is een spiegel, een makkelijke instap om te peilen hoe je jezelf voelt. En mijn spiegel was luid en duidelijk: jij houdt jezelf klein!
Ik haatte het.
Ik haatte hoe braaf ik was geworden. Hoe ik mezelf had ingepakt in neutrale tinten en veilige keuzes. Makkelijke keuzes. Keuzes die lieten zien dat ik verstand had van mode en stijl, maar vooral lieten zien dat ik niet gezien- of gehoord wilde worden. Outfits die me deed verstikken en die niemand stoorden.
Elke keer dat ik in de spiegel keek, zag ik niet mezelf. Ik zag de rol die ik speelde.
STRIPPEN & OPBOUWEN
Ik besloot ter plekke: dit stopt hier.
Ik weigerde mezelf nog langer klein te houden.
Mezelf strippen was alles behalve glamourous. Het was pijnlijk. Het was confronterend. Alsof ik laag voor laag een huid afpelde die ik al jaren droeg.
De eerste laag die ik losliet, was de rol van altijd sterk zijn en het altijd voor elkaar hebben.
Ik noemde deze laag de control-freak in me.
De vrouw die alles regelt, die altijd lacht, die nooit zegt dat het haar te veel wordt.
Zodra ik die laag afdeed, voelde ik pas hoe moe ik eigenlijk was. Hoeveel ik had gedragen. Hoe vaak ik had gedaan alsof het wel ging. Tijdens het afpellen van deze eerste laag sliep ik 12 uur per nacht. Het brak me compleet.
De tweede laag was passen in het plaatje.
De altijd lieve en geduldige moeder. De leuke partner. De werkende-huisvrouw die het allemaal wel regelde.
Het beeld waar iedereen tevreden mee was, behalve ikzelf. Ik liet de laag los door confronterend eerlijk tegen mezelf te zijn: Ik bén niet altijd geduldig. Ik bén niet altijd de lachende vrouw. Ik bén niet gemaakt om onzichtbaar te zijn, of juist altijd zichtbaar te zijn. Ik ben soms moe. Ik heb soms behoefte om even een avond voor mezelf te hebben. Én ik mag gewoon hulp vragen als het me te veel wordt. Dat maakt van mij niet een vrouw die zwak is. Het heeft me juist heel krachtig gemaakt omdat ik prioriteiten ging stellen.
En de derde laag? Mijn kleding.
Mijn kast was gevuld, bomvol zelfs, met neutrale broeken, blouses die niemand stoorden, veilige tinten die me deden verdwijnen in de massa. Ze waren netjes, geheel volgens de laatste mode, maar sloten niet aan bij wie ik werkelijk was. Ik begon mezelf hier letterlijk te strippen. Kledingstukken die niet bij me paste verdwenen uit mijn kast. Daarnaast daagde ik mezelf uit om elke dag iets te dragen dat wél bij me paste.
In het begin voelde het verschrikkelijk ongemakkelijk. Ik heb mezelf meer dan eens afgevraagd waarom ik dit eigenlijk deed. Het voelde bijna alsof ik naakt de deur uitging.
Ik voelde me kwetsbaar.
Te zichtbaar.
Te veel.
En precies daar zat de winst, want vanuit dat kwetsbare begon ik mezelf beter te leren kennen en kon ik mezelf gaan opbouwen.
Ik bouwde niet vanuit verwachtingen, maar vanuit waarheid.
Ik koos niet langer voor wat praktisch was, maar wat mij liet voelen: dit ben ik.
Het begon met kleine stappen: een felrode blouse. Een lipstick die heel erg opviel. Grote oorbellen.
Ik kocht zelfs een jas die zei: ik ben hier, deal er maar mee.
Elke keer dat ik koos voor iets wat ver buiten mijn comfortzone lag, voelde ik mezelf groeien. Ik merkte dat mijn stem steviger werd tijdens team meetingen. Dat ik meer ruimte innam zonder dat ik erover nadacht. Dat ik niet alleen outfit aantrok, maar juist mezelf terug aantrok.
Stukje bij beetje, stap voor stap, werd ik weer de vrouw die ik was kwijtgeraakt.
Echte groei begint niet met toevoegen, maar met strippen tot alleen jij overblijft.
DIT IS GEEN GLAMOUR, DIT IS ECHT
Ik ga meteen met de deur in huis vallen: het zag er niet mooi uit.
Het was geen magisch kantelpunt. Geen dramatische make-over met glitter en confetti. Ook geen “vanaf nu ben ik een ander mens”– moment.
Het was vallen. Keihard. En weer opstaan.
Het was terugvallen in die veilige zwarte broek.
Het was mezelf vervloeken omdat ik tóch weer koos voor onzichtbaar.
Het was tranen voor de spiegel, omdat ik zag hoe diep ik mezelf had weggestopt.
Maar ook: elke keer weer opnieuw kiezen omdat ik niet wilde blijven hangen in het “is dit het nu?” gevoel.
Kiezen voor lef. Voor zichtbaar zijn, of juist lekker op mezelf zijn.
Kiezen voor iets dat niet veilig voelde, maar wel klopte en me een gelukzalig gevoel gaf.
Presence is geen glamour.
Zelfliefde is geen luxe.
Het is elke dag opnieuw besluiten dat jij jezelf waard bent.
En dat, is het grootste, meest waardevolle cadeau dat jij zelf kunt geven.
EN NU JIJ
Wat mij heeft geholpen, en wat ik ook mijn klanten leer, is klein beginnen.
Geen complete make-over. Geen radicale switch. Maar simpele keuzes die je direct kunt toepassen – ook op dagen dat het wringt.
- Wees eerlijk in de spiegel
Niet even vluchtig, maar écht kijken. Vraag jezelf: zie ik een vrouw die zichzelf draagt, of een rol die iedereen fijn vindt? Soms haatte ik het antwoord. Maar juist die eerlijkheid was mijn startpunt. - Kies iets dat lef vraagt
Niet meteen groots. Nogmaals, begin klein.
Een kleur. Een accessoire. Een lipstick in een andere kleur dan je normaal draagt.
Iets dat van jou lef vraagt en je groter laat voelen.
Ik herinner me nog de eerste keer dat ik rode lipstick droeg – ik voelde me zenuwachtig.
Nu is het eigenlijk mijn signature look. - Stop met wachten!
Er komt geen perfect moment. Elke keer dat je zegt: “eerst moet ik..” doe je jezelf te kort.
Later is een leugen. Je draagt jezelf nu, of nooit.
THE BOLD TRUTH
Ik was nooit kwijt.
Ik was altijd hier.
Maar ik weiger voortaan nog kleiner te zijn dan ik werkelijk ben.
En jij? De rollen die je vervult kunnen veilig voelen, en ja – sommige horen ook zeker bij wie je bent.
Toch ben je meer dan dat.
Jouw echte kracht begint pas als je jezelf toelaat om zichtbaar te zijn – niet alleen in wat je doet, maar in wie je bent.
En juist daardoor wordt je een nog leukere partner, moeder, zus, vriendin, en elke andere rol van!
Jouw presence is geen detail. Het is je grootste kracht.
Unapologetically,
Nikki