We horen het overal. In podcasts. Op Instagram. Op mokken in cadeauwinkels. Zelfliefde is een hashtag geworden. Een cliché. Een woord dat door het vele gebruik zijn kracht is kwijtgeraakt.
Zelfliefde wordt neegezet als een kaarsje. Een spa-dag. Een kop thee.
Maar dat is niet wat het is.
Zelfliefde is rauw.
Zelfliefde is lef.
En vooral: zelfliefde is geen luxe voor later – het is een keuze dat je nu maakt.
Het veilige leven
Ik weet nog hoe ik er zelf in stond.
Mijn kast hing vol met veilige keuzes. Zwarte broeken die nooit verkeerd konden zijn. Blazers in neutrale tinten – zwart, grijs, soms wat beige – die me onzichtbaar maakten op de werkvloer. Shirts zonder uitgesproken kleur of detail, schoenen die praktisch waren maar niets zeiden.
Elke ochtend opende ik mijn kast, en wat ik zag was vooral leegte.
Niet omdat er niets hing – integendeel zelfs, het puilde uit van “goede basics” – maar omdat er niets hing dat écht iets over mij vertelde. Alles was bedacht om vooral niet op te vallen. Alles was praktisch, verantwoord en acceptabel.
Ergens dacht ik dat het slim was. Dat je er zo bij hoorde. Dat je niet te veel vragen opriep en niet te veel risico nam.
Op papier had ik alles: een baan die klopte, een fijn huis, een gezin waar ik trots op was.
Het perfecte plaatje.
Maar in de spiegel zag ik mezelf niet meer terug.
Die spiegel was genadeloos.
Ik keek naar mijn reflectie en ik zag iemand die er verzorgd uitzag, die “netjes” voor de dag kwam. Maar wat ik niet zag, was vuur. Lef. Presence.
Ik zag geen vrouw die zichzelf Unapologetically droeg. Ik zag een versie van mezelf die ik gecreëerd had om iedereen tevreden te houden.
Die spiegel liet me zien wat ik liever niet wilde voelen: ik was mezelf kwijtgeraakt. Niet omdat ik de verkeerde broek droeg, maar omdat ik ervoor koos om onzichtbaar te zijn. En dat is het punt: zelfliefde gaat niet over een nieuwe outfit, met een kop thee op de bank liggen, of een dagje wellness. Als “zelfliefde” wordt gebruikt als een zacht woord voor “selfcare”, missen we waar het echt om draait.
Zelfliefde is geen bad met rozenblaadjes
Zelfliefde is je masker afzetten en gaan staan voor hetgeen wat jij wilt.
Zelfliefde. Het woord alleen al is uitgehold.
Maar de daad? Die is keihard nodig.
Het leven van later
We vertellen onszelf verhalen:
Als ik tien kilo kwijt ben, dan durf ik weer kleur te dragen.
Als ik die promotie krijg, dan gun ik mezelf een mooie outfit.
Als de kinderen groot zijn, dan komt er weer ruimte voor mij.
Later. Later. Later.
Maar als we heel eerlijk zijn: later bestaat niet.
Later is een excuus.
Zelfliefde is geen luxe. Zelfliefde is nu. Zelfliefde is nodig.
Want hoe langer je wacht, hoe verder je van jezelf verdwijnt.
Kleding als spiegel
Elke ochtend als je iets veiligs aantrekt, stuur je jezelf een boodschap: ik ben het niet waard om gezien te worden.
Dat is alleen geen stylingkeuze. Dat is zelfverraad.
Kleding is nooit zomaar stof. Kleding is niet oppervlakkig en enkel bedoeld om jezelf te bedekken.
Niet meer althans.
Kleding is een spiegel van hoe jij jezelf ziet.
En die spiegel liegt niet.
Daarom is “zelfliefde” in de vorm van “selfcare” niet genoeg.
Zelfliefde is lef. Het lef om te dragen wie je bent, ook als dat spannend voelt.
Wat zelfliefde wél is
Zelfliefde is geen later.
Zelfliefde is nu.
Het is de rode jurk aantrekken waar je eigenlijk bang voor bent. De lipstick gebruiken die je normaal in de la laat liggen. Ruimte innemen, ook als anderen dat ongemakkelijk vinden.
Zelfliefde is grenzen trekken, en kiezen voor jezelf. Het is je mond opendoen in een vergaderruimte, ondanks dat je dat spannend vindt.
Zelfliefde is zeggen: dit ben ik. Ongefilterd. Unapologetically.
Zelfliefde. Het woord alleen al is uitgehold.
Maar de daad is revolutionair.
Hoe je kunt beginnen
Ik weet dat je nu denkt: leuk gezegd, Nikki, maar hoe doe ik dat dan?
Daarom drie shifts die ik keer op keer bij mijn klanten gebruik:
- Herken je patroon.
Wanneer stel jij jezelf uit? Wanneer zeg jij: “eerst moet ik x bereiken, dan pas verdien ik het?”
Dat is namelijk geen planning maar zelfverraad. - Doorbreek veilig.
Kies vandaag iets dat voelt als lef. Een kleur. Een accessoire. Een lipstick.
Niet omdat anderen het zien, maar omdat jij voelt dat je ruimte inneemt. - Claim je spiegel.
Ga voor de spiegel staan. Kijk jezelf écht aan.
Vraag jezelf: zie ik een vrouw die zichzelf draagt, of zie ik iemand die zich verschuilt?
En wees eerlijk. Want dát is waar zelfliefde begint.
Wat er gebeurt als je kiest
Ik zie het elke keer weer bij mijn klanten.
Experts in hun vak. Vrouwen die alles op orde hebben.
Status. Carrière. Gezin. Sociaal leven.
Maar zichzelf? Kwijt.
Ze houden hun mond in vergaderingen.
Ze kleden zich alsof ze er niet toe doen.
Ze leven veilig – doen hun ding – en voelen vanbinnen leegte.
Totdat ze besluiten: genoeg.
En op dat moment gebeurt het.
Niet door een kast vol nieuwe kleding, maar door een keuze.
De keuze om zichzelf te dragen.
En dat moment? Dat verandert alles.
De BOLD truth
Zelfliefde is geen luxe.
Zelfliefde is geen “later”.
Zelfliefde is de standaard.
Zelfliefde. Het woord dat alleen al is uitgehold.
Maar de daad is alles.
Elke keer dat jij wacht, kies je ervoor om kleiner te blijven dan je bent.
En elke keer dat jij veilig speelt, verdwijnt een stukje van jou.
Je hebt geen maatje minder nodig.
Geen promotie.
Geen toestemming van iemand anders.
Wat je nodig hebt is lef.
Het lef om niet langer te verdwijnen.
Het lef om jezelf zichtbaar te dragen.
Stel jezelf vandaag de vraag: Waar hou ik mezelf nog klein?
En kies anders.
Unapologetically,
Nikki